به روزگار پریشانی و نیاز است که روی با خدا نمایید و دست به دعا گشایید. باشد که به هنگام
بی نیازی و سر شوخی نیز دل به نیایش دهید و ثناگوی حق شوید.که عبادت، گستردن جان است
بر بی کرانه ی هستی و آمیزش انسان با اکسیر حیات. به امید فراغت و راحت است اگر که
تیرگی های خویش به فراخی آسمان دهید،هم به سودای شادمانی و شور باید که سپیده دمان قلب
خود فراروی نهید.وچون به غیر گریه نتوانید آنگاه که روحتان شما را به نیایش خواند،هم او
راست که مهمیز بر شما زند و همچنان راهتان کشد،به سیلاب اشک حتی، و بدانجا برد که باز
خنده روی نماید و شادی راه گشاید.هشدار!! تنها به عزم نیاز اگر به معبد درون شوید،هرگز
هیچ نیایید.مرا توان آن نیست تا شما را بیاموزم که خداوند را چگونه با کلام خویش عبادت کنید
که به او گفتار کس،گوش نسپارد مگر آنگاه که خود بر لبانش جاری سازد.و نیز عبادت کوه و
جنگل و دریا را ،با شما نتوانم آموخت.لیکن شما که فرزندان دریایید و جنگل و کوه،نغمه ی
آنان در قلب خویش تولید جست.
به سکوت مخملین شب،تنها گوش جان بگشایید: پس صداقت آواز بلندش در شنوید که خاموش
چنین می خوانند:(( خداوندگــــــــــــــارا!! ای معنای بلند پرواز به قاموس جان! آمیخته با درون
ما،تنها رای تو اورنگ اراده است و شوق تو،آهنگ آرزو)). به نیروی شگرف توست تا شبمان،
که از آن تو باشد،به روشنای روزی پیوندد، که هم از آن تو باشد.به خواهش هیچ، با دست نیاز
برنکنیم،که بنیاد هرنیاز،نیک می دانی،هم از آن بیشتر که در دل بزاید.نیاز ما تویی و میزان،
رای توست ،تا از بیکران ملکوتی خویش، ما را نصیب ،چه فرمایی.!!!!!!!
(محیان
)
عقده ی دل جز به اشک حسرتم،کی وا شود؟ تا نگریم خون ،دلم خالی چو مینا کی شود؟
با لب پیمانه هر شب نوکند ،پیمان عشــــــــق بوسه ای زان لعل نوشین روزی ما کی شود؟
ناصحم گوید صبوری پیشه کن درعشق دوست کز صبوری به شود درد تو اما کی شود؟
با قضای آسمان تدبیر ما بی حاصل اســــــت خس حریف موج طوفان خیزدریا کی شود؟
بند عصیان را زجان با دست طاعت برگشای این گره گه وا نشد امروز،فردا کی شود؟
وصل اگر خواهی فشان اشکی که کس در این چمن
یار گل بی دیده ی تر ، شبنم آسان کی شود؟
طایر زیرک خورد کمتر فریب دانه را جان ما مفتون رنگ و بوی دنیا کی شود؟
عشق خوبان بر نیانگیزد دل ما را دگر گرم از این اتش، دل فسرده ی ما کی شود؟
گوهر آن باید که ازدریا نیندیشد رهی تا نبینی زحمتی،راحت مهیا کی شود؟
(محیان)
دریا بی کران است و زورق من کوچک.. به تو توکل میکنم که همه کس را حمایت میکنی
با من بمان که ظلمت شب از راه می رسد.وقتی که هیچ یاوری نیست و آسایش گریخته است
خدایا !! ای یاور بی کسان با من بمان.در روز های ابری و آفتابی با من بمان.آنجا که تو هستی
اشک ها سوزنده نیستند.مرگ هم تلخ نیست.نه غذایی دارم نه پناهی.بی خانمانم.فرزندی ندارم
که در خانه منتظرم باشد.اما کسی غنی تر از من نیست.زیرا از عشق و شادی برخوردارم.
من خدا را دارم،لطف و عشق " او" .. مرا لبریز میکند.بیا فقر،بیا درد... وقتی که خدا
شهریار قلب من است هیچ گزندی به من نمی رسد.همه چیز می گذرد.مانند رویا.. مانند رویا
می آیند و می روند.من در شادی بی مرگی ساکنم و ترسی ندارم زیرا که در او ساکنم. و
سایه جاودانی " او" بر روح من حکمفرماست....................!!!!
( محیان)
شب هنگام از یک رویای شیرین برخواستم.تشنه از قحطی.تشنه از عطر دستان گرم تو.موندن در یک حسرت.حسرتی که شاید به خاطر وسعتی که داشت بی پاسخ ماند.پاسخم را در کدامین واهه به انتظار تک موج شتابزده ام گذاشتی.؟ من قلب چاقو خورده ام.. هم مرده هم زنده هم..با بودنت شکفته ام..با نبودنت کشتی به گل نشسته ام..یادته زمزمه ی دلنوازشب های جمعه ت چه بود؟یادته بهم می گفتی وقتی از پیشم بری از اون بالا برات فرشته ای می یارم..فرشته ای که معطرش کردم با عطر بهشت پناه بی پناهان..فرشته ای که تک تک بال هاشو با یاده هجرت عشقت گلگون کردم..دلم می خواد بباره بارون..دلم می خواد نسیم بارون بریزه رو شبنم یاسمون..مروارید چشم هام با اتش شعله ور وجودت عشق بازی می کنه..با ستاره ی شبامون ناز وعشوه بازی میکنه.. همه ی دارو ندارمو پس بده..بودن و نبودنمو پس بده..آسمونمو نمیخوام... سراب و لهله ی کفترمو نمی خوام..به جاش یه قفس سنگی میخوام..به جاش سرزمین با تو رو می خوام..ای خدام نام و شکوهم کو؟راز و نیاز گلم کو؟کرشمه بارانم کجاست؟لیلی و مجنون باغ پرگلم کجاست؟آسمونم برای یه لحظه م که شده نفس نکش..آهای زمینم یک لحظه م که شده نچرخ و اروم بگیر..آهای ای غریبه به دنبال تو ببین سرگردون کدوم کوچه ها شدم.. دست نشان دیار غربت دیوانه ها شدم..قنوت و رکوع و سجود عشاق روبالای ابرهای بهاری میبینی؟ ..تبارک الله گویان اقیانوس عمود را می بینی..؟ بهم بگو از ناجوانمردی های زمونه. بهم بگو از آدم های شهر بی ستاره..آدم های شهرمون اهل گذر و ترحم به بچه های بی صدا نبودند..اهل ساختن و تخریب دل های درخت بید مجنون نبودن.چشم هام فانوس شبگرده راهه.خاموش و موج پر خروشه..
حسرت پرستوها همیشه گنجینه ی کوله بارمه..میدونی چرا؟چون یک جفت بال داره که میتونه رهسپار بشه به خلوصیت اسمون..دورشه از زمین شغال های بدمون..به سوی تک ستاره بدو بدو کنه. جلوی خدای عاشق و جاودانه مون نماز حاجت بخونه..اما من چی..؟هیچی فقط مملو از هرزهای مرداب کنار لونه ی پرنده.هنوزم زخمی تیرهای نانجیبم..اسیرو گرفتار نیلوفر بی فروغم..برای کلام اخر اینم بدون که همیشه آغاز و پایان وجودم در برهوتی به نام انتظار بالهای ه فرشته ...بهونه ی نگاه پناه بی پناهان تنهاست! (محیان)
افرینش را اغاز کرد و افریدگان را به
یکباره پدید اورد ..بی انکه اندیشه ای
به کار برد..یا از ازمایشی سود برد یا
جنبشی پدید ارد یا کسی را به خدمت
گمارد.از هر چیزی بهنگام پرداخت ..
و اجزای مخالف را با هم سازوار ساخت
و هر طبیعت را اثری بداد و ان اثر را در
ذات ان نهاد.از ان پیش ه بیافریند به افریدگان
دانا بود.بر اغاز و انجامشان بینا...و با سرشت
و چگونگی انان اشنا.............................!
(محیان)
اهسته تر از بوی گل با تو سخن میگویم.ارام تر از عطر شبنم و برگ.
به موی تو اویخته ام امشب .تنهایی رو پر کن.اه گل ناز.!
چه قدر از تماشای تو خالی بودم.چه قدر از تمنای تو سرشار. باغ بی نام و نشانت
بودم.رها شده در فراموشی و خاموشی! به نوازش سر انگشت عطر تو برخاستم از
خواب. عطر تو!
بهار اومد..گل بابونه اومد.. شقایق با دل دیوونه اومد.!
به غیر تو که پیش یاس و نرگس نبودی هر که دیدم خونه اومد.
گل ناز ناز.عطر دست ها کودکانه ام پر می کشد تا ساقه ات.. گل ناز!
در اخرین شاخه ایستاده ای با دامان پیچیده.عطر افسونگر... گل ناز! (محیان)
گلدون!
لالا نازک مثل پونه ..لالا دلگیر و بی خونه.. دل من تشنه ی و تنهاست.اسیر این بیابونه
لالا دلم تنگه..لالایی گریه کن بارون..لالا ببار اروم ..لالایی با دل بارون
لالا فانوس چشم او گل نیلوفر من شو.رو نی خورشید سرگردون چراغ اخر من شو
مثل ابری که می ناله ..مثل بادی که می خونه..
ببین تنها تو رو دارم تو این دنیای وارونه
لالایی باد سرگردون..لالایی باغ ویرونم..لالایی لاله ی غمگین..لالایی بید مجنونم
تو این بی اب و ابادی ..تو این ویرونه ی تنها..بخواب اهسته اهسته گل نیلوفر زیبا
(محیان)
بر می گردم به خویش.
ناامید و نیازمند زبانه می کشد اغوشم به سویت.از تو دور افتاده ام.!
در بی مجالی و نالی به کاغذ اتش رسیده و وامنده ام.جدا شده ای از نخ نگاهم چون بادکنک
اسمانم.سال هاست از کرشمه باران تو می گذرم بی چتر و بارانی.!
در سایه پنهان میشوم و درگریه پیدا .هر چه هستم از تو دورم ...دورم..دور
(محیان)
هوا هوای بهار است
باده باده ی ناب.
به خنده خنده بنوشم جرعه ی شراب
پیداست که خوش به جان هم افتاده اند اتش و اب
فرشته روی من .ای افتاب صبح بهار.
مرا به جامی از این اب اتشین دریاب.
به جام هستی ما ای شراب عشق بجوش!
به بزم ساده ی ما ای چراغ ماه بتاب.!
گل امید من امشب شکفته در بر من.
بیا و یک نفس ای چشم سرنوشت بخواب.
مگر نه خاک ره این خرابه باید شد؟
بیا که کام بگیرم ا زاین جهان خراب.!
(محیان)
سلام به همه ی عزیزانی که گاهی اوقات به بارگاه خاک خورده ی ما سر می زدن و بابت
این لطفشون سپاسگزاریم.
خیلی وقته که عزم مونو جزم نکردیم دستی به در و دیوار بارگاه خوشگلمون نکشیدیم.
ولی دلیل داریماااااا!طبق معمول تنبلی
این بارم باید تا اخر خرداد ماه کرکرهارو بکشیم(نکته:امتحانات 
)
دعاهای خوشگلتون هیچ وقت از ماها دریغ نکنید.در های دلمون باید همیشه بازباشه
برای فراموش نکردن رحمت زیبای خدامون
همتونو به خدا می سپاریم.
در پناه حق.یا علی
!(میلاد و محیان)
